À la bonne heure

Il est 3 heures et c’est l’heure de jouer !

Regardez attentivement et choisissez la bonne réponse.

C’est parti !

Question n°1

Il est 3 heures. Ma montre indique 3 : 05

Elle est tôt
Elle est en avance
Elle avance

Question n°2

Pierre a rendez-vous à 15 heures ; il arrive à 15 heures 15

Il est de bonne heure
Il est en retard
Il retarde

Question n°3

La classe commence à 9 heures. Marie arrive à 9 heures

Elle est de bonne heure
Elle est à l’heure
Elle est tôt

Question n°4

1 : 05

Il est une heure cinq
Il est une heure cinq du soir
Il est une heure cinq de la nuit

Question n°5

12 : 15

Il est douze heures et quart
Il est midi et quart
Il est midi quinze

Question n°6

00 : 45

Il est minuit quarante-cinq
Il est minuit moins le quart
Il est une heure moins le quart du matin

Question n°7

14 : 35

Il est deux heures trente-cinq de l’après-midi
Il est trois heures moins vingt-cinq de l’après-midi
Il est quatorze heures trente-cinq de l’après-midi

Question n°8

21 : 40

Il est vingt et une heures quarante du soir
Il est dix heures moins vingt du soir
Il est neuf heures quarante du soir

Question n°9

23 : 57

Il est minuit moins trois
Il est zéro heure moins trois
il est vingt-quatre heures moins trois

Question n°10

13 : 30

Il est treize heures et demie de l’après-midi
Il est une heure trente
Il est une heure et demie de l’après-midi

Source;http://www.bonjourdefrance.com

Les nombres ordinaux en français

Exercice n°2

Aide : Lisez les phrases et choisissez la bonne réponse :

Question n°1

Éric a

vingt ans
vingtième ans

Question n°2

Il habite

dans le trois arrondissement
dans le troisième arrondissement

Question n°3

Son appartement est

au quatrième étage
au quatre étage

Question n°4

Louis

quatorzième
quatorze

Question n°5

Ce texte est

à la douzième page
à la douze page

Question n°6

Ce chapitre est

à la page douze
à la page douzième

Question n°7

C’est

le cinquième chapitre
le cinq chapitre

n°8

Nous sommes

le vingt et un octobre
le vingt et unième octobre

Les nombres ordinaux en français

Ces nombres indiquent l’ordre d’une série ou d’une séquence. Ils sont utilisés comme les adjectifs qui se trouvent entre le déterminant et le nom : le premier ministre                          

 Formation

Nombre cardinal+ ième= nombre ordinal

Deux+ ième= deuxième

Trois+ ième= troisième

Quatre-vingt-dix+ième= quatre-vingt-dixième

Exceptions: ceux qui se terminent en –E ; ce E disparaît devant –ième

QuatrE+ ième= quatrième

OnzE+ième=onzième

Attention !!!

  • neuf+ ième= neuVième
  • cinq+u+ième=cinQUième
  • vingt et un+ième=vingt et unième
  • trente et un + ième= trente et unième
  • Il y a aussi une autre forme pour le deuxième c’est le second
  • Les nombres ordinaux s’accordent en genre et en nombre. Exemple : la troisième fois
  • Dans l’énumération, on peut parler du dernier et de l’avant-dernier. Exemple : Il était le dernier de la classe. Il était dernier. Son équipe a pris la dernière place. Sur cette photo, l’avant-dernier, c’est mon papa.

L’emploi

  • Pour indiquer les siècles. Exemple : nous sommes au vingtième siècle, au vingt et unième siècle.
  • Pour désigner les siècles, on peut utiliser les chiffres romains. Exemple : il est né au XIII ème siècle.
  • Pour indiquer les arrondissements, les étages, les pages, les chapitres. Exemple : il habite au troisième étage. L’onzième page mais la page onze

Abréviation

Les nombres ordinaux peuvent être abrégés :

  • Le premier — le 1er La première — la 1reou 1ère
  • Le / La deuxième — le / la 2eou 2ème
  • Le / La troisième -le / la 3eou 3ème                Source; http://www.bonjourdefrance.com

Ինչ-որ բան դառնալը

18.

Գիշերօթիկ դպրոցը սովորական դպրոցի համեմատությամբ առավելություն ունի, քանի որ ընտանիքի և դպրոցի միջև մեր աշակերտի երթևեկը նրան տեղավորում է երկու տարբեր ժամանակային տիրույթներում. դպրոց՝  երկուշաբթի առավոտից մինչ ուրբաթ երեկո, և ընտանիք՝ շաբաթ, կիրակի օրերին: Զրուցընկերների մի խումբ աշխատանքային հինգ օրերին և մի ուրիշը՝ ոչ աշխատանքային օրերին, որ կարող են նորից տոնական օրեր դառնալ: Մի կողմից դպրոցական իրականություն, մյուս կողմից՝ ընտանեկան: Կարող ես հանգիստ քնել՝ չմտածելով ծնողներիդ ամենօրյա ստերով միամտացնելու մասին, արթնանալ՝ չմատածելով չկատարած աշխատանքի համար կեղծ ներողություն խնդրելու մասին, քանի որ դասերդ երեկ երեկոյան, լավագույն դեպքում, ուսուցչի կամ դասիարակի օգնությամբ սովորել ես: Մի խոսքով՝ մտավոր անխաթար խաղաղություն, ազատված ծավալուն էներգիա, որը կարող է նաև օգտագործվել ուսման մեջ: Արդյո՞ք սա բավարար է, որպեսզի ծույլիկը դառնա դասարանի առաջատարներից: Դա նրան ամենաքիչը հնարավորություն կընձեռի ապրելու ներկան՝ ինչպիսին որ այն կա: Չէ՞ որ անհատականությունը ձևավորվում է իր իսկ ներկայի գիտակցմամբ, ոչ թե նրանից փախուստի դիմելով:

Այստեղ ես դադարեցնում եմ գիշերօթիկ դպրոցի գովքը:
Լավ, այնուամենայնիվ, ավելացնեմ ևս մի քանի բառ: Քանի որ ես նույնպես այնտեղ դասավանդել եմ, ասեմ, որ լավագույնն են այն գիշերօթիկ դպրոցները, որոնց ուսուցիչներն էլ են ապրում այնտեղ, խիստ անհրաժեշտության դեպքում հասանելի են օրվա բոլոր ժամերին:

19.
Հարկ է նշել, որ վերջին քսան տարիների ընթացքում, երբ գիշերօթիկ դպրոցը այնքան քննադատվել է մամուլում, գրականության և կինոյի բնագավառում, երիտասարդության շրջանակներում ամենաշատ հաջողությունը բաժին է ընկել երեք գործերի. «Մեռած բանաստեղծների ընկերությունը», «Հարի Փոթերը» և «Երգչախումբը»: Այս երեք դեպքում էլ իրադարձությունները տեղի են ունենում գիշերօթիկ դպրոցում: Երեք բավականին հնաոճ գիշերօթիկ դպրոցներ՝ համազգեստներ, ծիսակատարություններ ու մարմնական պատիժներ անգլոսաքսոնների մոտ և մոխրագույն շապիկներ, սարսափելի շենքեր, թափթփված և ապտակող ուսուցիչներ «Երգչախումբ»-ում:

Արժե վերլուծել այն հիացումը, որով 1989 թվականին երիտասարդությունն ընդունեց բոլոր քննադատների և ուսուցիչների կողմից գրեթե միաձայն ջախջախված «Մեռած պոետների ընկերությունը» ֆիլմը. դեմագոգիա, թողտվություն, արխայիզմ, տխմարություն, զգացմունքայնություն, կինեմատոգրաֆիական և ինտելեկտուալ աղքատիկություն…. փաստարկներ, որոնց դժվար է ինչ-որ խելամիտ բան հակադրել, բացի, թերևս, դպրոցականների բազմությունից, որ շտապում էր ֆիլմը դիտելու և վերադառնում էր երջանկությունից շողալով: Ենթադրել, որ նրանց հիացրել են միայն ֆիլմի թերությունները, կնշանակի մի ամբողջ սերունդ խղճուկ համարել:

Օրնակ՝ աշակերտներիս աչքից չէին վրիպել ուսուցիչ Կիտինգի ո՛չ ժամանակավրեպությունը, ո՛չ էլ նրա անազնվությունը:
– Նա ամենևին էլ պարկեշտ չէ, այդ պարոն Կիտինգը իր «Carpe die»-ով[1]։ Այնպես է խոսում, կարծես թե մենք դեռ XVI դարում ենք։ Բայց չէ՞ որ XVI դարում մարդիկ ավելի երիտասարդ էին մահանում, քան այսօր:
– Եվ հետո զզվելի է, երբ հենց սկզբից նա ստիպում է պատռել դասագիրքը և դրա հետ մեկտեղ համարվում է շատ բաց անձնավորություն: Ուրեմն այդ դեպքում ինչո՞ւ չայրել այն գրքերը, որոնք նրան դուր չեն գալիս: Ես կմերժեի: Читать далее

Դարձ։ Ապագան՝ այս տարօրինակ սպառնալիքը

12.

Ի դեպ, ի ՞նչ է պատահում այն մարդկանց, ովքեր ինչ-որ բան, այնուամենայնիվ, դարձել են:
Ֆ. –ն մահացավ թոշակի անցնելուց մի քանի ամիս հետո: Ժ-ն պատուհանից նետվեց ցած թոշակի անցնելու հաջորդ օրը: Գ.-ն դեպրեսիայի մեջ ընկավ: Ինչ-որ մեկն էլ հազիվ է դուրս գալիս նմանատիպ վիճակից: Ֆ.-ի և Յ.-ի բժիշկները կարծում են, որ նրանց՝ Ալցգեյմերի հիվանդության պատճառը ժամանակից շուտ թոշակի անցնելն է: Նույն բանն են ասում նաև Պ.-ի և Բ.-ի բժիշկները: Խեղճ Լ.ն մեռավ լաց լինելով, երբ նրան հեռացրին տեղեկատվական բաժնից, որտեղ մտադիր էր մինչև կյանքի վերջը զբաղվել «ad vitam aetemam» (կյանքի հավերժական խնդիրներով): Ես մտածում եմ նաև Պ.-ի՝ կոշկակարի մասին, ով մեռավ, երբ իր արհեստանոցին գնորդ չգտնվեց: «Ամեն ինչ իզո՞ւր էր: Ուրեմն՝ կյանքս ոչինչ չարժե՞»,- անդադար կրկնում էր նա: Ոչ ոք չէր ուզում գնել նրա գոյության իմաստը: Եվ նա հենց այդ վշտից էլ մեռավ: Ահա մի դիվանագետ, որ վեց ամսից թոշակի է անցնելու, ամենից շատ վախենում է ինքն իր հետ մենակ մնալուց: Նա փնտրում է, ուզում է այլ բանով զբաղվել. արդյունաբերական ընկերության միջազգային հարցերի գծով խորհրդատո՞ւ: Խորհրդատու այս կամ այն բնագավառո՞ւմ: Ուրիշ մեկը եղել է վարչապետ: Դրա մասին երազել է երեսուն տարի շարունակ՝ սկսած իր ընտրական հենց առաջին հաջողությունից: Կինը նրան միշտ այդ հարցերում քաջալերել է: Նա քաղաքականության մեջ թրծված մարդ է, գիտի, որ նշանակալից պաշտոնը «այսինչ» կառավարությունում, ըստ էության, ժամանակավոր է, ինչպես նաև վտանգավոր: Նա գիտի, որ առաջին իսկ առիթի դեպքում ինքը կդառնա մամուլի ծաղրի առարկան, հիանալի թիրախ նունիսկ իր թիմակիցների համար, ինչպես նաև հիմնական քավության նոխազը: Անկասկած, նա գիտեր 1917թվին Կլեմանսոյի՝ իր սենյակի գլխավորի հասցեին արած կատակը. «Երբ ես տռում եմ, նրանից է վատ հոտ գալիս»: Այո, քաղաքական աշխարհին բնորոշ է նման «վայելուչ» արտահայտությունը: Եվ որքան ծանրութեթև են անում իրենց խոսքը հանրության առաջ հայտարարություն անելիս, այնքան անվայելուչ են խոսում իրենց «ընկերական» շրջապատում: Այսպիսով՝ նա դառնում է վարչապետ: Նա ստորագրում է այդ վտանգավոր պայամանագիրը՝ գործելու սահմանափակ ժամանակահատվածով: Նա և իր կինը համապատասխանաբար ամրապնդվում են: Դե իհարկե, մի քանի տարի՝ վարչապետ: Այդ մի քանի տարիները անցնում են: Ինչպես նախատեսված էր, նա դուրս է թռչում: Կորցնում է պաշտոնը: Հարազատները պնդում են, որ շատ է տանջվում դրանից, վախենում է իր ապագայի համար: Այն աստիճան է վախենում, որ դեպրեսիան նրան հասցնում է ինքնասպանության դուռը: Ահա այսպիսի կործանիչ ազդեցություն ունի այն հասարակական դերը, հանուն որի մեզ դաստիարակել ու կրթել են, և որը մենք խաղացել ենք «մեր ամբողջ կյանքում» կամ էլ մեր ապրած կյանքի կեսը: Վերցրեք մեզնից այդ դերը, և մենք այլևս դերասան չենք լինի:
Կարիերիայի այս ողբերգական ավարտները առաջացնում են մի տագնապ, որն իմ աչքին շատ նման է դեռահասի տառապանքին։ Նա էլ կարծում է, թե ոչ մի ապագա չունի, այնքա՛ն ցավ է զգում ապրելու համար: Պարփակվելով մենք ինքներս մեզ զրոյացնում ենք այն աստիճանի, որ պատահում է՝ մեզ սպանում ենք: Դա առնվազն մեր դաստիարակության թերությունն է:

13.
Եկավ մի տարի, երբ ես շատ դժգոհ էի ինձնից: Ինձ շատ վատ էի զգում, որ այնպիսին եմ, ինչպիսին կամ: Բնավ չէի ուզում ինչ-որ մի բան դառնալ: Սենյակիս պատուհանը նայում էր Լյա Գոդի և Սեն Ժաննեի՝ Հյուսիսային Ալպերի երկու զառիթափ ժայռերի կողմը, որոնք, ինչպես ասում են, մեկ անգամ չէ, որ վերջ են դրել մերժված սիրահարների տառապանքներին: Մի օր՝ առավոտյան, երբ մի փոքր ավելի ուշադրությամբ էի զննում այդ քարերը, սենյակիս դուռը թակեցին: Հայրս էր: Նա կիսաբաց դռնից գլուխը ներս մտցրեց.
-Ահ, Դանիել, ես լրիվ մոռացել էի քեզ ասել՝ ինքնասպանությունը անխոհեմ քայլ է: Читать далее

Ինչ-որ բան դառնալը։ Ապագան՝ այս տարօրինակ սպառնալիքը

7.

Ապագան՝ այս տարօրինակ սպառնալիքը …

Ձմռան մի երեկո Նատալին հեկեկալով վազելով իջնում է քոլեջի աստիճաններով: Նա վշտացած է և այդ վիշտը ուզում է լսելի դարձնել. նա բետոնե պատերն օգտագործում է որպես ռեզոնատոր: Նա դեռ լրիվ երեխա է, ու մարմինը զրնգուն աստիճանների վրա կշռում է մոտավորապես այնքան, որքան կկշռեր փոքրիկ երեխան:

Ժամը վեցն անց կես արդեն գրեթե բոլոր սովորողները գնացել էին տուն: Ուսուցիչներից միայն ես էի մնացել, և ես անցնում էի այդտեղով: Աստիճանների վրա ոտնաձայներ լսեցի՝ տամ-տամ, այնուհետև՝ հեծկլտոց:  Օհո, մտածում է ուսուցիչը, նորից դպրոցական  տառապանք, սարսափելի բան չկա իհարկե, այնքան էլ մեծ չէ վիշտը: Եվ  Նատալին հայտնվում է ներքևի աստիճանին: Դե, Նատալի,  այս ի՞նչ թախիծ է: Ես ճանաչում եմ այս աշակերտուհուն, ես նրան դասվանդել եմ անցյալ տարի՝ վեցերորդ դասարանում: Անվստահ մի երեխա է, որին անհրաժեշտ է միշտ  վստահություն ներշնչել:
— Ի՞նչ է պատահել, Նատալի՛:
Սկզբում դիմադրում է.
-Ոչի՛նչ, պարոն, ոչինչ:
-Ուրեմն, իմ մե՛ծ աղջիկ, դու մեծ աղմուկ ես բարձրացնում ոչինչի համա՞ր:
Նա սկսում է ավելի ուժեղ հեկեկալ և վերջապես հեկեկոցով պատմում է իր դժբախտության մասին.
— Պա…արոն, ես, ես… ես…. Չեմ կարողանում….ես չեմ, չեմ… հաս…հասկանում:
— Ի՞նչ չես հասկանում: Ինչը չես կարողանում։
— Բարդ… ստո…
Եվ հանկարծ խցանը դուրս է թռչում, և նա մի շնչով ասում է.
— Զիջման պարագայով բարդ ստորադասկան նախադասությունը….
Լռություն:
Միայն թե չծիծաղեմ:
— Զիջման պարագայով բարդ ստորադասկան նախադասություն: Դու դրա՞ պատճառով ես այս վիճակում հայտնվել:

Ի՜նչ թեթևություն: Ուսուցիչը շատ արագ և շատ լուրջ սկսում է մտածել վերը նշված նախադասության վերաբերյալ. ինչպե՞ս բացատրի այս աշակերտուհուն, որ այդքան տանջվելու կարիք չկա, որ նա այդ անիծյալ նախադասությունը գործածում է առանց այն իմանալու (ի դեպ ամենասիրածներիցս մեկն է, եթե իհարկե կարելի է մի ստորդասականը ավելի շատ սիրել, քան մյուսը): Մի նախադասություն, որը հնարավոր է դարձնում բոլոր տեսակի քննարկումները. առաջին պայմանը մտքի ճարտարությունն է, ճիշտ է, այստեղ պետք է հիշել ինչպես անկեղծության, այնպես էլ չարամտության մասին, այնուամենայնիվ առանց զիջման չկա հանդուրժողականություն, փոքրի՛կս, ողջը հենց դա է, հարկավոր է միայն հիշել շաղկապները, որոնք էլ կազմում են այդ ստորադասական նախադասությունը, օրինակ՝ չնայած, թեև, հակառակ։ Զգո՞ւմ ես, թե ինչպես են այս բառերը մեզ տանում դեպի նրբախոսություն, որտեղ պետք է նկատի ունենալ ամեն ինչ, այս ստորադասական նախադասությունը քեզ ավելի շրջահայաց ու խելացի աղջիկ կդարձնի, որը պատրաստ է լսելու խոսակցին, այլ ոչ թե պատասխանելու չգիտես թե ինչ։ Դու կդառնաս խելացի կին, գուցե նույնիսկ փիլիսոփա, ահա թե ինչ կարող է քեզ տալ բարդ ստորադասական նախադասությունը՝ պայմանի պարագա ստորադասով: Այսպես ուսուցիչը սկսում է: Արդյո՞ք հնարավոր է մխիթարել այս աղջնակին քերականության դասով: Տեսնենք: Читать далее

Դարձ

Դանիել Պենակ

Մայրը բարկացած է որդու վրա. այս տղան ունի ամեն ինչ և ոչինչ չի անում, այս տղան ոչինչ չի անում, բայց ամեն ինչ ուզում է, այս տղայի համար արել ենք ամեն ինչ, բայց նա երբեք չի… ոչ մի անգամ, հասկանու՞մ եք: Մայր կա, որ նույնիսկ տարին մեկ անգամ գոնե մեկ ուսուցչի չի հանդիպում, և կա նաև մայր, որ բոլորին հանդիպում է: Կա նաև մայր, որ զանգահարում է միայն այն բանի համար, որ այս տարի ևս իրենց ազատեն այն տղայից, որի մասին չեն ուզում լսել մինչ հաջորդ տարին՝ նույն օրը, նույն ժամը: Ասում է. «Տեսնենք ինչ կլինի հաջորդ տարի, իհարկե, պետք է նրա համար նոր դպրոց գտնենք»: Կա նաև մայր, որ վախենում է հոր ռեակցիայից «Վերջ, այս անգամ ամուսինս դրան չի դիմանա» (գնահատականների մեծ մասը ամուսնուց թաքցնում էին)… Կա մայր, որ չի հասկանում իր այս տղային, որն այդքան տարբեր է մյուսից: Սրան ջանում է նույնպես շատ սիրել և իր ամբողջ ուժով ձգտում է լինել լավ մայր իր երկու որդիների համար: Մայր էլ կա, որ, ընդհակառակը, ընտրում է հենց այդ մեկին («այնուամենայնիվ, նրան եմ ամբողջ հոգիս տալիս»), իհարկե, նրա եղբայրների ու քույրերի հաշվին: Նրա օգտագործած բոլոր հնարավոր ռեսուրսները՝  սպորտ, հոգեբանություն, լոգոպեդիա, հոգու և մտքի ուսմունք, վիտամիններ, ռելաքսացիա, հոմեոպաթիա, ընտանեկան և անհատական թերապիա, ապարդյուն են եղել: Կա մայր, որ ամբողջությամբ տարված է հոգեբանությամբ և բացատրություն տալով ամեն ինչին՝ զարմանում է, որ ոչ ոք չի կարողանում գտնել ճիշտ լուծումը. ինքն է միակը ողջ աշխարհում, որ հասկանում է իր տղային, աղջկան, նրանց ընկերներին, և իր հոգու հավերժական երիտասարդությամբ («պետք է միշտ երիտասարդ մնալ, չէ՞») զարմանում է, որ աշխարհն այսքան ծերացել է, և այսքան անկարող հասկանալու երիտասարդներին: Կա մայր, որ լաց է լինում, զանգում և լուռ արտասվում է, ներողություն խնդրում իր արցունքների համար… վշտի, անհանգստության և ամոթի խառնուրդ: Ճիշտն ասած, բոլորն էլ մի փոքր ամաչում են, և բոլորն էլ անհանգստանում են իրենց տղայի ապագայի համար. «Բայց ի՞նչ է նա դառնալու»: Մեծ մասը ապագան պատկերացնում է որպես ներկայի պրոյեկցիա ապագայի կպչուն կտավի վրա: Ապագան մի պատ է, որի վրա արտացոլվում են անհույս ներկայի չափազանց մեծ պատկերները. ահա դա է բոլոր մայրերի մեծագույն վախը:

3

Նրանք չեն պատկերացնում, որ դիմում են իր սերնդի ամենաերիտասարդ սեյֆ բացողին, ու որ եթե ապագայի մասին իրենց պատկերացումները հիմնավորված լինեին, ես հեռախոսի մոտ նստած նրանց լսելիս չէի լինի, այլ բանտում՝ ոջիլ հաշվելիս, վերջինս կհամապատասխաներ այն ֆիլմին, որը խեղճ մայրս պետք է ցուցադրեր ապագայի էկրանի վրա, երբ իմանար, որ իր տասնմեկ տարեկան տղան թռցրել է ընտանեական խնայողությունները:

Այնուհետև, ես փորձում եմ նրանց ծիծաղեցնել:
— Գիտե՞ք Աստծուն ծիծաղեցնելու միակ ձևը:
Գծի մյուս ծայրին ոչ մի պատասխան:
— Պատմեք նրան ձեր ծրագրերի մասին:
Այլ կերպ ասած՝ խուճապի մի́ մատնվեք, նախատեսված ոչ մի բան չի իրականանում, սա միակ բանն է, որ մեզ սովորեցնում է ապագան՝ անցյալ դառնալով: Իհարկե դա բավական չէ, դա մի կպչուն սպեղանի է վերքի վրա, որն այդքան հեշտ չի սպիանում, բայց ինձ հեռախոսից բացի ուրիշ տարբերակ չի մնում: Читать далее